مرکز فقهی ائمّه اطهار (علیهم السلام) دو فصلنامه علمی فقه و فقاهت دوره 3 شماره 5 1404 06 28 A jurisprudential analysis of the condition of the wife's right to reside in the marriage contract in the thought of Ayatollah Karimi Jahromi واکاوی فقهی شرط حق سُکنی توسط زوجه در عقد نکاح در اندیشه آیه الله کریمی جهرمی ‎ 5 178 243675 FA مسعود بندار دانشجوی دکتری دانشگاه مفید و استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم Journal Article 2025 09 19 One of the issues that is being discussed in the context of marriage is the conditions included in the marriage contract and the limits of their validity. Among the conditions that are less directly mentioned in jurisprudential sources is the condition of residing in a specific neighborhood or home. The main question is whether a woman can stipulate in the marriage contract that she will not leave her neighborhood or home or among her relatives and relatives? This research has examined this sub-section using an analytical-argumentative method, while examining the views of Imamiyyah jurists and tracing the narrational sources. The research findings show that there are two views on this issue: a group has considered the condition to be null and void and considered it outside the scope of the text, while a group has considered the aforementioned condition valid and obligatory to fulfill, citing the generalities of "The Believers Are at Their Conditions" and the authentic narration of Ibn Abi Umair. A study of the statements of jurists, including Shahid Awal and Sani, Sahib Jawaher, Seyyed Abul Hasan Isfahani, Ayatollah Golpayegani, and Imam Khomeini (RA), shows that the opinion of the strong is the influence and validity of such a condition. Accordingly, the woman has the right to stipulate in the marriage contract that she resides in the neighborhood or with her family, and the husband is required to adhere to this condition. The result of the research is that the condition of residing in a neighborhood or a specific home, like the condition of not leaving the country, is valid and effective, and if accepted by the spouse, it will be binding. یکی از مسائل مورد ابتلاء در باب نکاح، شروط ضمن عقد نکاح و حدود اعتبار آن هاست. از جمله شروطی که در منابع فقهی کمتر به صورت مستقیم مطرح شده، شرط سکونت در محله یا منزل خاص است. پرسش اصلی آن است که آیا زن می تواند ضمن عقد نکاح شرط کند که از محله یا منزل خود یا از میان اقوام و خویشانش خارج نشود؟ این پژوهش با روش تحلیلی ـ استدلالی، ضمن بررسی دیدگاه های فقهای امامیه و تتبع در منابع روایی، به بررسی این فرع پرداخته است.یافته های تحقیق نشان می دهد که در این مسئله دو دیدگاه وجود دارد: گروهی شرط را لغو دانسته و آن را خارج از مورد نص تلقی کرده اند، در حالی که گروهی با استناد به عمومات «المؤمنون عند شروطهم» و روایت صحیحه ابن أبی عمیر، شرط مذکور را صحیح و لازم الوفاء دانسته اند. بررسی اقوال فقها از جمله شهید اول و ثانی، صاحب جواهر، سید ابوالحسن اصفهانی، آیت الله گلپایگانی و امام خمینی(ره) نشان می دهد که نظر اقوی، نفوذ و صحت چنین شرطی است. بر این اساس، زن حق دارد در ضمن عقد نکاح شرط کند که در محله یا نزد خانواده خویش ساکن باشد و بر شوهر لازم است به این شرط پایبند باشد.نتیجه پژوهش آن است که شرط سکونت در محله یا منزل خاص، همانند شرط عدم خروج از بلد، معتبر و نافذ بوده و در صورت پذیرش توسط زوج، الزام آور خواهد بود. http://fqaht-mpbs.ir/finalFile/1763147582_e844af6816d6b6931633c941c54c8000.pdf